Russell nam, zonder het te weten, de bus naar Eindhoven. 

 
Russell werd geboren in het buitengebied van Nuenen bij de achterdeur van een landelijke woning. 
 
Zijn dove moederpoes verstootte Russell toen hij slechts één dag oud was, maar zorgde wel voor zijn broertje en zusje. De moederpoes plaatste Russell voor de voeten van de mevrouw van de woning. Deze mevrouw gaf Russell terug aan de moederpoes. Wederom plaatste ze Russell voor de voeten van deze mevrouw en rende hard weg. 
 
Tja, daar stond ze dan... Russell schreeuwde om eten en had het koud. Als kattengek was de keuze niet moeilijk: direct is ze met Russell langs de dienstdoende dierenarts gegaan. Die gaf kittenmelk mee. Met geduld, kittenmelk, warmte en liefde werd er voor Russell gezorgd. Èn, Russell mocht natuurlijk blijven! 
 
Russell is een mooie grote kater geworden, maar omdat hij niet opgroeide met zijn moeder en broertjes en zusjes heeft hij veel gemist. Kittens leren veel in het nest, daarom is het zo belangrijk dat ze kittens nooit te vroeg het nest verlaten.
Een moederpoes zorgt voor de nodige correcties als het gaat om het opzoeken van grenzen, en spelenderwijs leren de kittens jagen etc. 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
Maar Russell kent geen grenzen; hij is nergens bang voor. Zijn reactievermogen is te traag; ook dit had hij in het nest moeten leren. 
Na twee jaar kwam Russell’s nierfalen aan het licht.. Het is heel goed mogelijk dat zijn moederpoes dit heeft gevoeld en dat ze daarom niet met hem door wilde.. 
 
Het ontbreken van angst bracht hem op een woensdagochtend in september 2003 danig in de problemen. Een leverancier kwam wat spullen brengen op het terrein waar Russell woont. De man pakte zijn spullen uit de bus en liet de achterdeuren openstaan. In die tijd is Russell in de bus gesprongen. Toen de chauffeur terugkwam heeft hij de deuren dichtgegooid en is weggereden. 
 
In Eindhoven werden de deuren, op een drukke kruising waar ook nog aan de weg werd gewerkt, geopend en schoot Russell, inmiddels wel bang geworden, uit de bus. Door de consternatie wist niemand welke kant hij op was gerend.  
 
Er volgde een grote zoekactie; Iedereen in de Eindhovense buurt werd aangesproken, 120 briefjes werden er opgehangen, en 2 paragnosten werden er gebeld en uren en uren werd er gezocht. 
  
 
 
  'Ik zie 
water, 
rode paden
en 
rododendrons"
 
 
 
 
 
 
 
 
   
Een van de paragnosten belde uiteindelijk met een opmerkelijk bericht: “ik zie water, ik zie rode paden en ik zie rododendrons. Daar zul je hem vinden'. 
 
Totaal onbekend met de betreffende Eindhovense wijk werden er opnieuw mensen aangesproken, deze keer met het verhaal van de paragnost. 
 
Vroeg in de avond ging de telefoon; een aardige vrouw zei: ‘Ik heb Russell niet gevonden, maar ik heb het er met mijn man nog over gehad en we denken dat je bij het (…) park moet zoeken, daar vind je water, rode paden en rododendrons’. Hoe lief is dat! 
 
En 5 minuten later belde deze zelfde mevrouw weer; ‘Russell zit bij ons in de voortuin!’. 
 
Met veel te hoge snelheid is er afgereisd naar het adres en daar werd Russell met de eigenaresse herenigd! 
 
Het blijft mooi, dat Russell nu net bij deze mensen terechtkwam; zij waren met hem bezig, zij waren aan het meedenken. Hoewel zich daar geen ‘water, rode paden of rododendrons’ in de buurt bevonden, is dat wel de aanleiding geweest om deze mevrouw aan te spreken en extra alert te maken op de vermissing van Russell.
En ik, ik ben de eigenaresse van Russell..!