Het verhaal van Russell

kader-smal-russel2.jpg

Russell nam, zonder het te weten, de bus naar Eindhoven. 

Russell werd geboren in het buitengebied van Nuenen bij de achterdeur van een landelijke woning. 

Zijn dove moederpoes verstootte Russell toen hij slechts één dag oud was, maar zorgde wel voor zijn broertje en zusje. De moederpoes plaatste Russell voor de voeten van de mevrouw van de woning. Deze mevrouw gaf Russell terug aan de moederpoes. Wederom plaatste ze Russell voor de voeten van deze mevrouw en rende hard weg. 

kader-tekstfoto-russell3.jpg

Tja, daar stond ze dan... Russell schreeuwde om eten en had het koud. Als kattengek was de keuze niet moeilijk: direct is ze met Russell langs de dienstdoende dierenarts gegaan. Die gaf kittenmelk mee. Met geduld, kittenmelk, warmte en liefde werd er voor Russell gezorgd. Èn, Russell mocht natuurlijk blijven! 

Russell is een mooie grote kater geworden, maar omdat hij niet opgroeide met zijn moeder en broertjes en zusjes heeft hij veel gemist. Kittens leren veel in het nest, daarom is het zo belangrijk dat ze kittens nooit te vroeg het nest verlaten.

Een moederpoes zorgt voor de nodige correcties als het gaat om het opzoeken van grenzen, en spelenderwijs leren de kittens jagen etc. 

Maar Russell kent geen grenzen; hij is nergens bang voor. Zijn reactievermogen is te traag; ook dit had hij in het nest moeten leren. 

Na twee jaar kwam Russell’s nierfalen aan het licht.. Het is heel goed mogelijk dat zijn moederpoes dit heeft gevoeld en dat ze daarom niet met hem door wilde.. 

Het ontbreken van angst bracht hem op een woensdagochtend in september 2003 danig in de problemen. Een leverancier kwam wat spullen brengen op het terrein waar Russell woont. De man pakte zijn spullen uit de bus en liet de achterdeuren openstaan. In die tijd is Russell in de bus gesprongen. Toen de chauffeur terugkwam heeft hij de deuren dichtgegooid en is weggereden. 

In Eindhoven werden de deuren, op een drukke kruising waar ook nog aan de weg werd gewerkt, geopend en schoot Russell, inmiddels wel bang geworden, uit de bus. Door de consternatie wist niemand welke kant hij op was gerend.  

Er volgde een grote zoekactie; Iedereen in de Eindhovense buurt werd aangesproken, 120 briefjes werden er opgehangen, en 2 paragnosten werden er gebeld en uren en uren werd er gezocht. 

kader-tekstfoto-russell2.jpg

 'Ik zie water, rode paden

en rododendrons"

Een van de paragnosten belde uiteindelijk met een opmerkelijk bericht: “ik zie water, ik zie rode paden en ik zie rododendrons. Daar zul je hem vinden'. 

Totaal onbekend met de betreffende Eindhovense wijk werden er opnieuw mensen aangesproken, deze keer met het verhaal van de paragnost. 

Vroeg in de avond ging de telefoon; een aardige vrouw zei: ‘Ik heb Russell niet gevonden, maar ik heb het er met mijn man nog over gehad en we denken dat je bij het (…) park moet zoeken, daar vind je water, rode paden en rododendrons’. Hoe lief is dat! 

En 5 minuten later belde deze zelfde mevrouw weer; ‘Russell zit bij ons in de voortuin!’. 

Met veel te hoge snelheid is er afgereisd naar het adres en daar werd Russell met de eigenaresse herenigd! 

Het blijft mooi, dat Russell nu net bij deze mensen terechtkwam; zij waren met hem bezig, zij waren aan het meedenken. Hoewel zich daar geen ‘water, rode paden of rododendrons’ in de buurt bevonden, is dat wel de aanleiding geweest om deze mevrouw aan te spreken en extra alert te maken op de vermissing van Russell.

En ik, ik ben de eigenaresse van Russell..! 

Het verhaal van Popeye

slider-popeye.jpg

‘Van de gevaarlijke straten van Bangkok, naar de warmte van Katnapolsky’

Popeye is een Oosterse kater van bijna 4 jaar, en hij heeft een bewogen jeugd gehad. Hij werd geboren in de straten van Bangkok, waar hij als zwerfkatje een super leuke tijd had. Hij speelde heel de dag tussen het vuilnis met zijn broertjes en zusjes. ’s Nachts ging zijn moeder altijd op pad om ratten te vangen, en als dat lukte, dan hadden ze ‘feest’, want de ratten zijn daar enorm groot. 

Al jong kwam Popeye in contact met mensen. Hij was niet bang, sterker nog, hij had vriendschap gesloten met een oudere vrouw die ook tussen het vuilnis leefde. Zij gaf Popeye en zijn broertjes/zusjes veel aandacht en gaf ze ook lekkere hapjes. Ze vond Popeye het meest speciaal, omdat hij 2 verschillende kleuren ogen had (odd-eyed). Volgens het Thaise bijgeloof was dit ‘een slecht voorteken’, maar zij vond juist dat dit Popeye heel bijzonder maakte. 

Helaas kwam er al vroeg een einde aan het zorgeloze leventje van Popeye. Op een dag was er een vreemde man tussen het vuilnis te vinden. Popeye stapte direct op de man af om vriendschap te sluiten. Helaas had deze man niet zo’n goede bedoelingen: toen hij Popeye’s bijzondere ogen zag pakte bij hem op, greep een groot mes en sneed hiermee een van zijn oogjes uit… 

Wonder boven wonder kon Popeye uit de handen van deze man ontsnappen. Hij bloedde hevig, had veel pijn en was erg bang. Ontreddert is hij weggekropen. Gelukkig heeft de oude vrouw hem gevonden en heeft ze hem naar de ‘SCAD’ gebracht, een plaats waar mishandelde dieren worden opgevangen en verzorgd. Zijn verhaal en foto’s zijn op het internet gezet. 

kader-tekstfoto-popeye1.jpg
kader-tekstfoto-popeye2.jpg

Een Nederlandse dame die al langere tijd in Bangkok woonde las zijn verhaal en wist: ‘dit is mijn kat’! 

Liefdevol werd hij opgevangen en in alle rust kon zijn vertrouwen richting mensen weer groeien. Ook kreeg hij een nieuwe naam: Popeye; ‘because someone popped out his eye’. Maar ook omdat het vrolijk klinkt en goed past bij zijn karakter. 

Inmiddels is Popeye met zijn baasje terug in Nederland. Hier heeft hij voor het eerst in de sneeuw gelopen, brrrrrr, niet zo fijn. Als Popeye’s baasje een paar dagen weggaat komt hij logeren in Katnapolsky; hij vindt het erg leuk, geniet van de warmte, aandacht, knuffels en de rustige muziek. 

En ik, ik ben dankbaar dat ik voor hem mag zorgen!