Siep; een buddy van Bubba; het verhaal van zijn staart.

Mijn buddy Siep, nog altijd vol zelfvertrouwen en als kat in essentie totaal niet geraakt door al zijn operaties.

Siepie... zijn verhaal begint in 2001, ook hij werd op straat geboren, met zijn broer Russell en zijn zus Robin. Zijn moeder was een spierwitte dove dame, zijn vader is onbekend.

Katnapolsky_Siepblog2.jpg

Als hele jonge kitten had hij veel last van oogontstekingen: een aantal keer waren zijn ogen helemaal dichtgekoekt van het 'siep', waardoor, ja precies, hij de naam Siepie kreeg. Christel behandelde hem elke dag en daardoor kreeg deze 'wilde kat' de kans om 'tam' te worden; een kans die Siep aangreep.

Hij bleef een echte vrijgevochten buitenkat, die graag zijn eigen plan trok, maar gelukkig wel elke dag thuiskwam voor eten èn, wanneer het hem uitkwam, voor aandacht.

Katnapolsky_Siepblog1.jpg

Staart

In 2006 kwam Siep op een zaterdagavond niet thuis voor het eten... Dat zorgde natuurlijk voor paniek en na een grondige zoektocht op het terrein werd hij gevonden onder de heg, verstopt achter buitenpotten.. Hij lag maar wat stilletjes en was natgeregend.. dat was niet goed.

Eenmaal binnen werd hij direct aan het lekkerste eten gezet en ondertussen onderzocht. Maar het was al snel te zien: Siep zijn staart was verlamd en er zat een hele diepe snee in zijn staart.. Gelukkig geen koorts en grote honger; dat was genoeg om hoopvol over te zijn.

Christel werkte destijds bij dierenkliniek Stratum in Eindhoven en stond voor het dilemma: ging ze haar baas (die ze 100% vertrouwde) bellen op zijn vrije zaterdagavond, of belde ze de dienstdoende arts? Het werd de dienstdoende arts.

'De waarheid is hard, maar dit wordt inslapen' zei de dierenarts..

Daar heeft Christel gevochten voor Siep zijn leven, want de arts wilde hem in laten slapen.. Nu is het bekend dat veel katten die hun staart breken (dat was het geval: Siep had zijn staart gebroken en die was daardoor verlamd geraakt) daar tevens een verlamde blaas en/of anus aan overhouden. En de anus leek niet te reageren op aanraking. Maar gelukkig had Siep op weg naar de arts in zijn mandje geplast, waardoor Christel er zeker van was dat de blaas in orde zou kunnen zijn. Bovendien wist ze (gelukkig), door de ervaring als dierenartsassistente, dat de verlamming van de blaas en/of anus tijdelijk kan zijn, doordat de zenuwen een klap hebben gehad en even moeten resetten.

Nou beste lezers...;-) #haha, ik kan jullie verzekeren dat Christel even heel duidelijk heeft gemaakt wat de arts die avond voor Siep ging doen èn dat Siep vooral gewoon mee naar huis ging voor een zeer reële kans ! (PS; de arts en Christel hebben alles later uitgesproken en hij heeft voor haar, ook als dienstdoende spoedarts, nog hele grootse en mooie dingen gedaan)

Het heeft even geduurd, want zijn zenuwen hadden wel degelijk een flinke klap gehad, maar het enige dat verlamd bleef was de staart. Een staart die alleen maar over de grond sleept en niet meer kan worden opgetild op de kattenbak: die moet verwijderd worden, en zo geschiedde.

Katnapolsky_Siepblog4.jpg

De dierenarts waar Christel werkte heeft de staart keurig verwijderd met haar als assistente, en Siep maakt het goed.

En toen... toen waren zijn oren aan de beurt (wordt vervolgt)