Ze was een poes, een rode poes en ze zei mè ...

Zoveel meer dan een Buddy van Bubba

Ja..., jullie lezen het goed in de titel: 'was', want mijn grote lieve, dappere vriendin Hootie is niet meer.. en als ik dit schijf dan kan ik het zelf nog steeds niet geloven en zie ik wazig van de tranen.

Hootie vol aan het genieten

Hootie vol aan het genieten

Rode vacht

Hootie was een rode dame, (een prachtige dame; één waar je je kater nek voor verdraaid..) en dat hoort genetisch eigenlijk niet. De rode vacht hoort eigenlijk uitsluitend bij de heren voor te komen. Tussen ons gezegd en gezwegen vermoed ik (maar wie ben ik.. hoewel ik wel wat ervaring heb met de ladiesss ;-)) dat de rode dames een -misschien wel soort van- hormonale disbalans hebben. De rode dames zijn vaak een tikje onvoorspelbaar, kunnen van ontspannen naar in paniek en om zich heen slaan; allemaal in een fractie van een seconde. Maar... dat maakt ze ook heel aantrekkelijk; want ze zijn echt 'something else' ;-) en hee: never a dull moment (!)

Elkaar versterken

Wat kan ik zeggen... soms klik je (méér dan) gewoon; soms voel je elkaar aan en tilt elke interactie beiden alleen maar hoger en hoger..

Dat had ik met Hootie....

Ik werd heel vrolijk van haar... alleen al de klank van het woordje dat ze in de ochtend riep als ze me hoorde binnenkomen... dan kwam er een glimlach op mijn snoet en ging ik in één vaart door naar haar suite om haar te begroeten, haar kopjes te geven en haar te laten vertellen, terwijl ik met een smile luisterde naar haar vrolijke en enthousiaste verhalen van de nacht.

Wegdromend in haar ogen kon ik elk moment ademloos naar de mooiste verhalen luisteren.
Hootie zen in Katnapolsky

Rust, veiligheid en regelmaat

Hootie was eigenlijk heel snel tevreden: met de simpele elementen van rust, veiligheid en regelmaat kwam het beste in haar naar boven. Dat was voldoende voor haar om helemaal zichzelf te kunnen zijn.
Ooit werd ze geboren in de drukte van een boerengezin. Voor de kwetsbare poes die ze was was het perfect dat ze met het baasje dat haar had gekozen uit het nest, verhuisde naar de grote stad, waar ze op grote hoogte heel veilig, beschermd, rustig en liefdevol woonde; ver weg van alle gevaren van de straat. Als ze kwam logeren in het hotel was ze altijd eventjes van slag, en was het mijn taak om haar zich hier weer snel thuis (en dus veilig) te laten voelen. Als meer dan buddy's pikte we de draad altijd weer snel op.

Hootie Poetie Snoetie..

Jullie weten; ik heb ik veel vrienden en ook veel vriendinnen, door het hele land en zelfs ver daar buiten. Maar Hootie zit in mijn hart. Ze was kwetsbaar en intens, lief en aandoenlijk, mooi en dapper. Ze was een rode poes, dus soms wat onvoorspelbaar, en snel overprikkeld, dan kon ze ineens in paniek raken; dan was ze haar veiligheid ineens even kwijt, maar dat gaf niet, want samen konden we dat doorstaan; samen kwamen we daar altijd weer snel uit. En als het weer goed was, dan wist ik dat, want als het goed was, dan zei ze .

Mooi meisje

Mooi meisje

Boy o boy... wat ga ik mijn Hootie Poetie Snoetie (ja, *bloos* dat was mijn koosnaampje voor haar) missen.. Maar ik ben heel dankbaar voor de 10 jaar dat ze mijn allerbeste vakantievriendinnetje mocht zijn.


Mijn hart gaat uit naar haar baasje die dagelijks geconfronteerd wordt met de grote leegte die deze bijzondere dame achterlaat. Kopje voor jou Astrid, mijn pootjes zijn om je heen <3.

Het verdriet blijft, de mooie herinneringen gelukkig ook.

Hootie overleed eind april omringt door liefde aan de gevolgen van kanker.